فقر، یک روش حکومت بر مردم از طریق مطیع کردنِ آنهاست و حاکمان به خوبی این را میدانند! هر کجا که فقر تقدیس شد، آنجا فقر یک روش مدیریت مردم است!
آنجا فقر خواست حکومت است …
و هیچگاه از بین نخواهد رفت !!!
زیرا همهی ارادهی حکومت و بقایش، بر این اصل استوار است که اولین اولویت و دغدغهی انسانِ فقیر معطوف به پر کردنِ شکمِ خود و تامین مایحتاج خود برای زندهماندن است! و برای اندک نانی، درحالیکه خنده بر لب دارند؛ تا حدِ شکستنِ استخوانهای کمر خم میشوند!
فقط فقر است که به حاکمان این اجازه را میدهد تا تمام دارایی ملتی را چپاول کند و ملت هنوز برای کمترینها، برای لقمه نانی، برای زنده ماندن شاکر باشد!
فقط با فقر میتوان چاکر (بنده، خادم، غلام، نوکر) را شاکر نگهداشت!
فقرا، شهروندان آرمانی حاکمان خودکامهاند!
چنین افرادی، آنچنان درگیر نیازهای اولیه زندگی خود میشوند که فرصت نمیکنند به مسائل مهم دیگر چون آزادی، دموکراسی، عدالتاجتماعی، مسائلفرهنگی، برابری، نیازهایامنیتیاجتماعی و خودشکوفایی فکر کنند!
فرصت نمیکنند به خودکامگی و فساد اربابان قدرت فکر کنند، چه رسد با آن مقابله کنند!
اینها دستاورد فقر برای حاکمان است و از این روست فقر را تقدیس و تولید میکنند …
فقر، یک اتفاق نیست …
@TahlilZamane
