در سال 1976، کارلو سیپولا، مورخ اقتصادی ایتالیایی، مقالهای 60 صفحهای منتشر کرد که در آن قوانین اساسی نیرویی را که او بهعنوان بزرگترین تهدید وجودی برای بشریت در نظر میگرفت توصیف کرد: بیشعوری.
او بشریت را به چهار دسته اصلی تقسیم می کند: باهوش، راهزن، درمانده، بیشعور. همه بر اساس مفهوم برد/باخت تعریف شدهاند که کمی بازتاب
معضل زندانی*
است.
اینها پنج قانون اساسی بیشعوری سیپولا هستند:
قانون اول:
همیشه و ناگزیر، همه تعداد افراد بیشعور در گردش را دست کم می گیرند.
قانون دوم:
احتمال بیشعور بودن یک فرد خاص مستقل از هر ویژگی دیگری از آن شخص است.
قانون سوم:
بیشعور کسی است که به شخص دیگری یا گروهی از افراد ضرر وارد می کند در حالی که خودش هیچ سودی ندارد و حتی ممکن است متحمل ضرر شود.
قانون چهارم:
افراد غیر بیشعور همیشه قدرت مخرب افراد بیشعور را دست کم می گیرند. به ویژه، افراد غیر بیشعور دائماً فراموش می کنند که در همه زمان ها و مکان ها و تحت هر شرایطی، برخورد و یا معاشرت با افراد بیشعور همیشه اشتباه پرهزینه ای است.
قانون پنجم:
آدم بیشعور خطرناک ترین نوع آدم است.
معضل دو زندانی:
(در تئوری بازی)
وضعیتی که در آن دو بازیکن هر کدام دو گزینه
دارند که نتیجه آنها به طور اساسی به انتخاب همزمان دیگری بستگی دارد، که اغلب به
این صورت است که دو زندانی به طور جداگانه تصمیم می گیرند که به جرم خود اعتراف کنند.
