محمد تقی بهار «ادیب، شاعر و روزنامه نگار» نامور به «ملک الشعرا» در ۱۲۶۵ خورشیدی، مشهد چشم به جهان گشود … از خردسالی شروع به آموختن کرد، و فنون ادب را نزد «ادیب نیشابوری» فرا گرفت … از همان جوانی سرودن شعر را اغاز کرد و در بیست سالگی به صف مشروطه خواهان خراسان پیوست و نخستین اثار ادبی و سیاسی او در روزنامه خراسان به چاپ رسید … در جریان انقلاب مشروطه روزنامه «نوبهار» را منتشر کرد که ناشر افکار حزب دموکرات بود و پس از توقیف این روزنامه بلافاصله روزنامه دیگری به نام «تازه بهار» را منتشر نمود که ان نیز بعدها توقیف شد و علاوه بر ان خودش نیز دستگیر و به تهران تبعید گردید … در مجلس پانزدهم به نمایندگی مردم تهران انتخاب شد و یکسال پس از آن دوره جدید روزنامه نوبهار را انتشار داد که ان نیز بارها توقیف و ازاد شد … چندی بعد انجمن ادبی دانشگاه را تائسیس کرد و با انتشار «مجله ادبی دانشگاه» به شناخت ادبیات اروپایی کمک بسیاری کرد. مدتی نیز در سمت وزارت فرهنگ حضور داشت … در ۱۳۰۸ به اتهام مخالفت با «رضا خان» زندانی و به اصفهان تبعید شد … او همواره درمبارزات سیاسی شرکت داشت و جمعا شش دوره به وکالت مجلس انتخاب شد … پسرش «مهرداد بهار»از اسطوره شناسان سرشناس ایران است. بهار به سبک «خراسانی» شعر می سرود و در فنون شعر قدیم و جدید مهارت داشت.او همواره معانی نو، وتازه را در قالب شعر کهن می ریخت، ونیز حوادث روز و تلاطمات جامعه به خوبی در اشعار بهار نمایان است … او همچنین پژوهش، تصحیح و منظومه هایی نیز در کارنامه خود دارد و جایگاه ویژهاش در شعر به ویژه در«قصیده سرایی» زبانزد همگان است. «عبدالحسین زرینکوب» در وصف سبکشناسی شعر بهار مینویسد: بهار خصوصیات مکتبهای شعر فارسی را ضابطه بخشید و کارهایی که بعدها در این باب صورت گرفت، جز تکرار و شرح آن نیست … .بهار سرانجام در دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ خورشیدی در تهران چشم از جهان فرو بست. دیوانش مشتمل بر«قصیده، غزل، مثنوی، قطعه، رباعی و … » نخستین بار در«۱۳۳۵ ه ش»در دو جلد به چاپ رسید
