اسمعیل نوری علا

هرکس را سهمی است

گاه به طراری و گاه شوخ طبعی

گاه در مناعت و گاه در التماس

گاه در تمنا و گاه در بیزاری...

و سزاوارتر از من کیست

آنکه از دهان ستاره به زمین افتاده است

آنکه ماهی دریاچه های خشک شده است

آنکه …

گاه می ایستد و بخود می نگرد که خنده کنان از چار راه فصول می گذرد

در قدم‌اش درختان برگ می ریرند و پیر می شوند

و همیشه بهاری هست که پشت در بماند

هر کس را سهمی است

من این چهره و این قامت را خود نتراشیده‌ام

خود داوطلب این جهان نبوده‌ام

راننده این دردمندی بی دلیل

که نام مستعار تنفس است.

و سزاوارتر از من کیست

که در گلخن تابناک هستی

تن به آتش مهربان بسوزاند

و آب های خواب را به تلنگری

بر انگیزد

آی … جهان را غافلانه گذشتم

زندگی را از پنجره‌ها

همچون نمایشی رج زدم

و در این دم است که می دانم

هر کس را سهمی است.