سیمین بهبهانی

رو کرد به ما بخت و فتادیم به بندش

ما را چه گنه بود؟ خطا کرد کمندش

با آن همه دلداده دلش بسته‌ی ما شد

ای من به فدای دل دیوانه پسندش

نرگس ز چه بر سینه زد آن یار فسون کار؟

ترسم رسد از دیده‌ی بدخواه گزندش

شد آب، دل از حسرت و، از دیده برون شد

آمیخت به هم تا صف مژگان بلندش

در پرتو لبخند، رخش، وه، چه فریباست!

چون لاله که مهتاب بپیچد به پرندش.

گر باد بیارامد و گر موج نخیزد

دل نیز شکیبد، مخراشید به پندش

سیمین طلب بوسه‌یی از لعل لبی داشت

ترسم که به نقد دل و جانی ندهندش.

گفتا که می بوسم تو را …

گفتا که می بوسم تو را ، گفتم تمنا می کنم

گفتا اگر بیند کسی، گفتم که حاشا می کنم

گفتا ز بخت بد اگر، ناگه رقیب آید ز در

گفتم که با افسونگری، او را ز سر وا می کنم

گفتا که تلخی های می گر نا گوار افتد مرا

گفتم که با نوش لبم، آنرا گوارا می کنم

گفتا چه می بینی بگو، در چشم چون آیینه ام

گفتم که من خود را در آن عریان تماشا می کنم

گفتا که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم که با یغما گران باری مدارا می کنم

گفتا که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا می کنم

گفتا اگر از کوی خود روزی تو را گفتم برو

گفتـــــــم کـــــــه صــــد ســــــــال دگــــــــر امــــــــروز و فـــــــــردا مــی کنــــــم

گفتا که می بوسم تو را -سیمین بهبهانی-دکلمه رضا پیربادیان

آتش در زندان

آتش به زندان افتاد؛ ای داد از آن شب، ای داد!

ابلیس می‌زد فریاد: «های‌ ای نرون روحت شاد!»

صد نارون قیراندود، از دود پیچان می‌شد،

صد بیدبن خونالود؛ از شعله رقصان می‌زاد.

دیوانه آتش افروخت وان خیل زندانی سوخت

خاکستر از آنان کو؟ تا سوی ما آرد باد

سنگی نه و گوری نه؛ اوراق مستوری نه،

نام و نشان از آنان، دیگر که دارد در یاد؟

نه نه که آنان پاکند، روشنگر افلاکند،

هر اختری از آنان ؛ هرشب خبر خواهد داد

سخت است سخت اما من؛ دانم که فردا دشمن

پا تا به‌ سر خواهد سوخت، در آتش این بیداد

ای مادران! دستادست شورنده صف باید بست

تا دل بترکد از دیو؛ فریاد! با هم فریاد!

از چپ: استاد حسین بهزاد، مینیاتوریست، بانو سیمین بهبهانی و استاد احمد ابراهیمی

دوباره می‌سازمت وطن

شعر فوق العاده زیبا و حماسی « هرگز نخواب کوروش …»