«دِیو بروبک» پدرخواندهی جشنواره جاز مونتری بود و از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۹، ۱۵ بار در این جشنواره اجرا کرد. ما شیفتهی او بودیم.
این نسخه از قطعه نمادین «Take Five»، آخرین اجرای او در آخرین حضورش در پنجاه و دومین دوره جشنواره (MJF52) در سال ۲۰۰۹ بود.
هر بار که او مینواخت، وقتی ریتم نامتعارف ۴/۵ را شروع میکرد -ریتمی که به نماد موسیقی او و جاز مدرن تبدیل شد- جمعیت با شور و حال فریاد میکشیدند.
در این اجرا با همراهی بابی میلیتلو (ساکسوفون آلتو)، مایکل مور (باس) و رندی جونز (درامز)، قطعه «Take Five» همیشه فرصتی برای درخشش نوازنده درامز بود.
رندی جونز یک بار به شوخی گفت که او همیشه در گروه به عنوان «عضو جدید» شناخته میشد، با وجود اینکه ۳۵ سال روی صندلی درامز کوارتت نشسته بود که طولانیترین دوران همکاری در میان همگروهیهای دِیو محسوب میشد.
Yakety Sax" became the signature tune of The Benny Hill Show
