بهتازگی و در شمارهی ۲۵ آگوست (۲۰۲۵) خود، مقالهای دربارهی زبان فارسی منتشر کرده است. نویسنده میگوید: از میان تمام زبانهایی که میشناسم، فارسی تنها زبانی است که روحام را لمس میکند؛ آرام و در عین حال شورانگیز. وقتی اولین بار واژهی سادهای مانند «دلتنگ» را شنیدم، قلبام به لرزه افتاد؛ نه بهخاطر معنای آن، بلکه به این خاطر که دیدم یک کلمه چگونه میتواند تمام پیچیدگیهای درونام را به نمایش درآورد. هر واژه در فارسی، دنیایی دارد. «نوش جان» فقط یک جملهی ساده نیست؛ همزمان لذتِ خوردن و شادی روحی را به دیگری منتقل میکند و حسی از محبت و توجه را در خود نهفته است. وقتی کسی میگوید «صبحات بخیر»، حس میکنم نه تنها زمان را بیان میکند، بلکه امید و آرامش را نیز هدیه میدهد. شُعرای فارسی، از حافظ تا مولانا، برای من نه فقط شاعر بلکه راهنمای روح هستند. هر بیت و هر مصرع آنها، دریچهای است به جهانی دیگر؛ جایی که احساس و معنای زندگی به هم پیوند میخورند. وقتی شعری را میخوانم، حس میکنم با خود شاعر همقدم شدهام؛ در کوچهها و باغهای دوران گذشته قدم میزنم و درک تازهای از انسان بودن پیدا میکنم. گاهی واژگان فارسی آنقدر لطیف و دقیق هستند که گویی میتوانند سکوتها را معنی کنند، نگاهها را بخوانند و حسها را ملموس کنند. وقتی با دوستان فارسیزبان صحبت میکنم، متوجه میشوم که حتی گفتگوهای روزمرهی آنها پر از حساند. فارسی به من نشان میدهد که در پس هر واژه و هر جمله، یک تجربهی انسانی نهفته است.
البته آقای آشوری اینطوری فکر نمیکند و از زبان فارسی زیاد راضی نیست. او میگوید زبان فارسی قابلیت پذیرش لغت های مدرن و علمی را ندارد. او میگوید زبان فارسی دوچرخش مهم داشته است. اولی زمانی است که عربها وارد ایران شدند و زبان فارسی تحت تاثیر آن زبان قرار گرفت و دوم زمانی بودکه زبان فرانسه وارد زبان فارسی شد و آن به چند دلیل بود:
۱- روابط دیپلماتیک و فرهنگی در دوران قاجار با کشور فرانسه …
۲- ترجمه و نشر بسیاری از کتابهای علمی و فرهنگی، فنی و ادبی که از زبان فرانسه به فارسی ترجمه میشد. و چون معادل فارسی نداشت به همان زبان فرانسه نوشته میشد …
۳-رسانهها و مطبوعات
۴- دانشجویانی که به فرانسه برای تحصیل میرف
او میگوید تعداد لغات فرانسه که به فارسی اضافه شده حدود ۴۰۰۰ لغت است که این لغات با خودشون مدرنیته و تمامی کلماتی که وارد علم جدید شده را آورده اند
بهرحال زبان فارسی محدودیتهاییهم در کنار زبان زیبا و غنی شعر فارسی داشته است
The Guardian newspaper recently, in its August 25, 2025 issue, published an article about the Persian language.
The author says:
Of all the languages I know, Persian is the only one that touches my soul; gentle, yet full of passion. When I first heard a simple word like "deltang" (homesick/longing), my heart trembled—not because of its meaning, but because I saw how a single word could reveal the entire complexity of my inner world. Persian is like a mirror reflecting the soul, and in that reflection, it creates a new world of feeling and beauty.
Every word in Persian contains a universe. "Noosh-e jan" ("may it nourish your soul") is not just a simple phrase; it simultaneously conveys the joy of eating, spiritual happiness, and a sense of kindness and care. When someone says "sobh bekheir" ("good morning"), I feel it does more than state the time of day—it also offers hope and tranquility. In this language, even the shortest phrases can turn silence into poetry, pain into music, and moments into eternal memories.
Persian poets—from Hafez to Rumi—are, for me, not only poets but guides of the soul. Each verse, each line, opens a window to another world, where feeling and the meaning of life are woven together. When I read a poem, I feel as if I am walking alongside the poet—strolling through the alleys and gardens of the past, and discovering a new understanding of what it means to be human. Sometimes Persian words are so delicate and precise that it seems they can interpret silences, read glances, and make feelings tangible.
When I speak with Persian-speaking friends, I realize that even their everyday conversations are filled with emotion. Persian reminds me that language can be more than just a tool for communication—it can be life itself, with all its passion, subtlety, and complexities. Persian shows me that behind every word and every sentence lies a human experience—one that awakens the soul and polishes the heart. …
