پس از بمباران اتمی ناگازاکی در سال ۱۹۴۵، عکسی دلخراش غم و استقامت یک پسر جوان ژاپنی را به تصویر کشید. این تصویر که توسط عکاس نیروی دریایی ایالات متحده، جو او'دانل، گرفته شده، پسری برهنهپا به سن تقریبی ده سال را نشان میدهد که در کنار یک کوره مرده سوزی، ایستاده است. بر دوش او، بدن بیجان برادرش که نوزاد است، برای سوزاندن منتظر است. چهره کودک بیاحساس است و لب پایینیاش به شدت گاز گرفته شده و خونریزی میکند، اما او بیحرکت باقی میماند و نگاهش بر شعلهها متمرکز است. او'دانل که برای مستندسازی ویرانیها در ژاپن منصوب شده بود، این لحظه را به وضوح به یاد آورد. او اشاره کرد که وضعیت و بیان پسر، احساس عمیق وظیفه و غم را منتقل میکند. مردان با ماسکهای سفید به سمت کودک نزدیک شدند و به آرامی ریسمانی را که نوزاد را نگه داشته بود، باز کردند. پسر هیچ واکنشی نشان نداد؛ او بهطور خاموش ایستاد در حالی که بدن بر روی آتش گذاشته میشد. پس از چند دقیقه، او برگشت و با گامهای حسابشده و استوار دور شد.
هویت پسر ناشناخته باقی مانده است، با وجود تلاشهای افرادی ژاپنی که او را به عنوان یک دوست دوران کودکی شناختند. آنها به یاد دارند که او گفت: "مادرم اینجا نیست" که نشان میدهد او هر دو والدینش را در بمباران از دست داده است. کارشناسان پزشکی که این عکس را بررسی کردند، حدس زدند که پسر ممکن است از بیماری ناشی از تشعشع رنج میبرده باشد، زیرا نشانههایی از خونریزی از بینی و چشمهایش مشاهده میشد.
این عکس که به عنوان "پسر ایستاده ناگازاکی" شناخته میشود، به نمادی تأثیرگذار از قربانیان بیگناه جنگ تبدیل شده است. این تصویر یادآور هزینه انسانی جنگ و روح پایدار کسانی است که سختیهای غیرقابل تصور را تحمل میکنند.
